Nie przepadam za pisaniem o infrastrukturze rowerowej, jest wiele ciekawszych i przyjemniejszych tematów. Pewnego zimowego wieczora wracałem właśnie do domu rowerem, gdy nagle zobaczyłem nową inwestycję – drogę dla rowerów. W rzeczywistości owa droga to nic innego jak oznakowany chodnik z wymalowanymi znakami poziomymi oraz z nowymi znakami pionowymi. Najpierw 20 metrów ciągu rowerowo pieszego potem ostry zakręt i 200 m drogi dla rowerów. No trudno – pomyślałem, teraz za każdym razem jadać tym odcinkiem będzie trzeba zjechać z ulicy i 200 metrów przejechać nową ścieżką aby znowu włączyć się w ruch- bez sensu ale co zrobić. Okazało się, że „ścieżka” kryje więcej tajemnic i utrudnień .
1. W kilku miejscach zwęża się do 120 cm, podczas gdy przepisy jasno mówią o minimum 200 cm.
” Szerokość drogi dla rowerów powinny wynosić nie mniej, niż 2,0m – gdy jest dwukierunkowa”
Do tego warto dodać, że stojące obok samochody „lubią” wystawać za linię krawężnika, co skraca odległość o kolejne 10-30 centymetrów. Dlaczego więc droga dla rowerów z papieru? Bo chyba tylko takim, milimetrowym rowerem wyciętym z papieru można przejechać, a przynajmniej tak zakładam, bo na planach/projektach/urzędowych pismach ten papierowy rower jakoś przejechać musiał.
2. Droga dla rowerów usytuowana została przy parkingu dla samochodów. Osoba która zaparkuje samochód – przejść przez jezdnie nie może, chyba że będzie przy ulicy szła do pasów, co robi? Idzie drogą dla rowerów, zresztą inni piesi też chodzą, bo droga nie jest w żaden sposób oddzielona od chodników przed rozpoczęciem i po zakończeniu drogi.
3. Umiejscowienie drogi w tym konkretnym miejscu w żaden sposób nie ułatwia poruszanie się rowerem, nie omija niebezpiecznych fragmentów, nie łączy ważnych punktów, więcej stwarza zagrożeń i utrudnia i tak ciężkie życie rowerzysty.
Na zakończenie wrzucam filmik z dedykacją dla inżynierów którzy zaprojektowali ten wspaniały odcinek drogi dla rowerów.
artykuł pochodzi ze strony www.zdrowy-rower.pl
Dodaj komentarz